( 1 / 24 ) منقولست كه چون مدّتى به سرآمذ حضرت بهاء « 1 » ولد صاحب فراش شذ ؛ سلطان برخاست و به عيادت او آمذ و بسيارى بگريست و گفت من مىخواستم كه باستقلال تمام حضرت سلطان العلماء بر تخت نشينذ و من سرلشكر او باشم « 4 » تا فتحها كنم و فتوحها اندوزم ؛ حضرت مولانا فرموذ كه اگر « 5 » اين نيّت تو « 6 » راست است پس يقين شذ كه من از عالم شهادت بجهان سعادت سفر مىكنم و تو نيز اندكى مانده است كه بايوان كيوان ارواح ملحق شوى ؛ بعد از سوم روز چاشتگاه روز جمعه هژدهم ماه ربيع الآخر سنهء ثمان و عشرين « 8 » و ستمائة بجوار جلال رحمت ايزذى فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ ( 45 / 55 ) توطّن فرموذ شعر ( طويل ) فسار الى الفردوس يبغى نزوله * بمقعد صدق فى جوار المهيمن شعر ( رمل ) رفت « 12 » آن طاوسِ عرشى « 13 » سوى عرش * چون رسيذ از هاتفانش بوىِ عرش سلطان اسلام قوى متألّم شذ و مضطرب گشته هفت روز تمام از سرا بيرون نيامذ ، چهل روز سوار نشذ و از سر سرير بر حصير نشسته رسم عزا را به اقامت رسانيذ و چهل روز تمام در مسجد آذينهء قلعه ختمها كرده خلق عالم را خوانها نهاذند و صدقات بر مساكين بخش كردند و فرموذ كه . . . . . . . . . .

--> ( 1 / 23 ) Z 10 ب B 10 ب K 26 25 ، I , H ; 92 , I , T ( 1 ) بهاء ZK : + الدين B - - ( 4 ) باشم ZK : شوم B - - ( 5 ) اكر ZB : + جه K - - ( 6 ) تو ZK : ترا B - - ( 8 ) عشرين ZK : عشر B - - ( 13 ) a عرشى ZK : عروسى B ( 12 ) رفت . . . بوى عرش : NM ج 6 ، ص 450 / 3118 ؛ AM ص 625 / 10